وقتی جان مصدوم در خطر است و باید بهتنهایی او را جابهجا كنید، باید از اصول حمل ایمن مصدوم آگاه باشید؛ در اینجا با یكی از روشهای حمل اضطراری (حمل كششی) آشنا میشوید.
به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت؛ زمانی كه جان مصدوم در خطر فوری (مانند انفجار، ریزش، آتشسوزی یا نشت گاز سمی) است و باید بهتنهایی و سریع او را جابهجا كنید، از حملهای كششی استفاده كنید. این روشها علیرغم فشار به بدن، اولویت را بر «نجات جان از خطر مرگ حتمی» قرار میدهند.
1. حمل كششی از زیر بغل (حمل كششی بازو)
پشت سر مصدوم بنشینید، دستان خود را از زیر بغل او عبور دهید و ساعدهای او را بگیرید. سر مصدوم را به سینه خود تكیه دهید تا ستون فقرات در یك راستا بماند. این روش برای جابهجایی افراد سنگینوزن توسط یك امدادگر، ایمنترین حالت برای سر و گردن است.
2. حمل كششی با لباس (حمل یقه)
در سطوح صاف، یقه لباس (قسمت پشت گردن) را محكم بگیرید.
نكته حیاتی؛ حتما ساعدهای خود را تكیهگاه دو طرف سر مصدوم قرار دهید تا از حركت عرضی گردن جلوگیری شود. این روش برای مسافتهای كوتاه بسیار سریع و موثر است.
3. حمل كششی با پتو (ایمنترین نوع كشش)
اگر وسیلهای مانند پتو، زیرانداز یا حتی یك كت بزرگ در دسترس است، مصدوم را روی آن غلتانده و با كشیدن لبههای پتو او را جابهجا كنید. این كار اصطكاك را كم و فشار كمتری به بدن مصدوم و كمر امدادگر وارد میكند.
4. حمل كششی مچ پا (آخرین اولویت)
این روش فقط در شرایطی كه خطر انفجار «ثانیهای» وجود دارد و هیچ راه دیگری برای گرفتن بالاتنه نیست، مجاز است.
به دلیل احتمال بالای ضربه مغزی (كوبیده شدن سر به زمین) و آسیب جدی به مهرههای گردن، این روش فقط در صورتی استفاده شود كه جایگزین دیگری برای نجات از مرگ حتمی وجود نداشته باشد.
5. اصل ارگونومی امدادگر
در تمام حملهای كششی، با زانوهای خمیده حركت كنید و فشار را به جای كمر، به عضلات پا منتقل كنید. همیشه به عقب حركت كنید و مسیر پشت سر خود را چك كنید تا زمین نخورید.
این حملها مخصوص «شرایط اضطرار» است. به محض رسیدن به محل امن، جابهجایی را متوقف كنید و منتظر تیمهای تخصصی بمانید.
